Over de voorstelling

Een soort Hades schetst een scherp, menselijk portret over het leven van een grote groep patiënten, hun familieleden, de artsen en verzorgers in een psychiatrische inrichting. Voorzien van zijn kenmerkende muzikale handschrift maakt regisseur Thibaud Delpeut een intieme en humorvolle voorstelling voor een groot ensemble van topacteurs (waaronder Peter Blok, Wendell Jaspers, Guy Clemens, Hein van der Heijden, Titus Muizelaar en Vincent van der Valk).

Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades
Een soort Hades

De Hades van Norén, een psychiatrisch ziekenhuis waarin de tijd tot stilstand gekomen lijkt, is niet enkel een onderwereld, maar ook een thuis, een veilige haven.

We maken kennis met Marie en haar vader, waar een groot geheim, of is het een leugen, wezenlijk contact tussen vader en dochter onmogelijk maakt. Met Jane met haar problematische verhouding tot haar lichaam en seksualiteit. Met de hyperactieve Julia en haar geliefde Henrik die haar steeds opnieuw trouw bezoekt. Met Jonny, de vriendelijke verpleger. Met Ulf, de niet langer up-en-coming makelaar met hiv. Met Ben en met Axel die langzaam naar het avondland van de dementie bewegen, met een getraumatiseerde Bosnische moeder en met vele, vele anderen. En terwijl de tijd verstrijkt, soms langzaam, soms snel, komen nieuwe patiënten binnen en vertrekken anderen. In de rookruimte en de slaapkamers, in de spreekkamers en onder de douche, Norén volgt zijn personages tot onder hun huid. En die van u. Op even indringende als hilarische wijze geeft de strakke poëtische taal deze mensen een stem om tot ons hart te spreken.

Regisseur Thibaud Delpeut geeft met Een soort Hades een vervolg aan zijn werk rondom de niet-aflatende zoektocht van de mens naar duiding en zingeving. Net als Norén zet hij de zwakkeren in onze samenleving centraal in een tijd van maakbaar geluk en afbrokkelende zorg.

Op 4 januari vormt Een soort Hades de openingsvoorstelling van de verbouwde grote zaal van Stadsschouwburg Utrecht.

Unieke samenwerking met het Dolhuys, museum van de geest
Ooit een volmaakt mens ontmoet? En….beviel ‘t?
Op vertoon van uw toegangskaart voor Een soort Hades krijgt u een tweede kaartje voor het Dolhuys gratis. Duik dieper in de fascinerende menselijke psyche en bezoek de tentoonstelling De Maakbare Mens. Te zien t/m 10 maart 2017

Een soort Hades (1996) werd oorspronkelijk geschreven voor de Zweedse televisie maar werd in 1997 door Toneelgroep Amsterdam omgewerkt tot een roemruchte theatervoorstelling in een regie van Gerardjan Rijnders. Het stuk wordt algemeen gezien als een keerpunt in het werk van Lars Norén. Na zijn beklemmende familiedrama’s in hotels of huiskamers en met slechts een beperkt aantal personages, richtte hij zich nu op de onvolkomenheden in de volle breedte van de maatschappij. Met vlijmscherpe observaties tekent hij de onderbedeelden, de weerlozen en de sensitieven van ziel met daaronder de oproep tot compassie en begrip voor diegenen voor wie het leven altijd weer net een maat te groot blijkt.

Lars Norén is in 1944 geboren in Stockholm, Zweden, in een familie van hoteliers. Hij begint op al zijn twaalfde met het schrijven van gedichten. En het is dan ook de poëzie waarmee als schrijver hij vanaf 1962 zijn eerste bekendheid verwerft. Na de dood van zijn moeder in 1963 beleeft hij een ernstige episode van schizofrenie en wordt hij opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Maar hij herstelt en debuteert tien jaar later ook als schrijver van dramateksten, ook al komt het echte succes pas in de jaren tachtig met werken als De nacht, de moeder van de dag (1982), Demonen (idem) en Stilte (1984).

Geweld is nooit ver weg in de stukken van Norén. Binnen de bij hem altijd bedrieglijke intimiteit van de familie strijden verlatingsangst, alcoholisme, onderdrukte seksualiteit en paradoxale verlangens om een plek op de voorgrond. Via een diepe crisis voert hij zijn personages desondanks naar de mogelijkheid van inzicht, groei en verlichting. Vanaf midden jaren negentig verbreedt hij zijn blik. In een meer en meer sociologisch georiënteerd theater richt hij zich nu op de maatschappelijk ontheemden in onderlagen van de verstedelijkte Westerse samenlevingen.

Een wrang hoogtepunt in zijn in Zweden toch al controversiële carrière is de door hemzelf geregisseerde opvoering van zijn stuk 7:3 in 1999 . Voor dit stuk werkte hij met rechts-extremistische gedetineerden die tijdens hun verlof in de opvoeringsperiode een bank overvielen waarbij twee politieagenten het leven lieten.

Norén heeft meer dan 40 toneelstukken geschreven en hiervoor talloze prijzen ontvangen. Hij is ook actief als regisseur en schrijver van romans. Zijn werk wordt over de hele wereld gelezen en gespeeld en hij wordt algemeen beschouwd als dé opvolger van Ibsen en Strindberg.

Credits

tekst: Lars Norén
vertaling: Karst Woudstra
regie: Thibaud Delpeut
spel: Claire Bender, Peter Blok, Guy Clemens, Joost Bolt, Astrid van Eck, Bram Gerrits, Hein van der Heijden, Wendell Jaspers, Jesse Mensah, Titus Muizelaar, Ilke Paddenburg en Vincent van der Valk

scenografie: Roel van Berckelaer
kostuumontwerp: Wojciech Dziedzic
lichtontwerp: Casper Leemhuis
dramaturgie: Joris van der Meer
castingadviezen: Hans Kemna
tourneeplanning: Finkers Theaterbureau

Lees meer