Vorige week streek Theater Utrecht drie dagen neer in Frascati voor ons gezamenlijke programma Searching for Radical Care. Ik - Bregt - ben programmamaker Theater Utrecht en ik blik graag met jullie terug. Want wat waren het goede dagen!

Het begon al met de samenkomst in het getransformeerde Frascati Café, met als middelpunt het grote opblaasbare kunstwerk Stay Soft van Goldendean. Een werk dat niet alleen een statement maakt (creating soft spaces for hard conversations), en daarmee ook de belangrijke vraag stelt: wat is Radical Care eigenlijk?

De artist talk tussen Carolina Bianchi en Naomi Velissariou, over maken vanuit en met de duisternis in jezelf, is voor mij een goed voorbeeld van hoe je zo'n zachte ruimte voor moeilijke gesprekken eruit kan zien. Er ontstond een kwetsbaar en open gesprek, met hen én het publiek.  

Een ander bijzonder moment was de laatste Nederlandse voorstelling van Haribo Kimchi van Jaha Koo. In het nagesprek reflecteerde hij, met de zorgvuldigheid die we van hem kennen, op het winnen van de prestigieuze International Ibsen Award. Veel grote makers gingen hem voor, vaak pas later in hun carrière. Wat betekent het om zo’n prijs nu al te winnen? En wat voor verwachtingen brengt dat met zich mee?

Tijdens het intieme Slow and steady wins the race (work in progress) van Milou van Duijnhoven en Merel kregen we een emotionele, en humorvolle inkijk in hun performatieve onderzoek naar hoe kunst een medicijn kan zijn in een systeem dat verhardt. En het leuke is: Milou en Merel zijn vanaf nu bij ons in residentie. Dus we gaan binnenkort nog iets van hen zien. Ik kijk erg uit naar de presentatie van een nieuw hoofdstuk van hun werk op 1 mei, bij ons in huis. Sluit vooral aan bij ons op de Boorstraat!

En dan To be a woman is to be an actress, de paneltalk in aanloop naar het nieuwe werk van Naomi Velissariou: SEXODUS. Onder leiding van Carolien Borgers gingen Romana Vrede, Jaqueline Blom, Hannah van Vliet en Noel van Kleef in gesprek over het vrouwbeeld op het podium. In een afgeladen zaal werd dat beeld opnieuw bevraagd. Wat is een ‘echte’ vrouw? Waarom definiëren we sexy zo vaak via de blik van een ander? Mogen we alsjeblieft zelf bepalen hoe we eruitzien? Ik hoop dat deze avond het begin is van de ‘beeldenstorm’ waar Naomi Velissariou op hoopt. Laten we vooral massaal de ‘We demand the right to look like ourselves’ sticker plakken. Ik heb ’m als afsluiter van het programma in het Amsterdamse nachtleven in ieder geval al een lekker plekje gegeven. 

Ik ben heel blij dat we samen met onze bondgenoot Frascati zo’n programma hebben kunnen neerzetten. Wat ons betreft een geslaagde eerste editie. Op naar de volgende?