Binnen deze residentie vragen ze zich af wat ze kunnen leren van het moeras: hoe afbraak, traagheid en ontbinding niet het einde markeren, maar een noodzakelijke fase van het leven. Ze gaan in gesprek met een denker die zich verdiept in de cycli van de natuur en richten zich tot de natuur als leermeester. Door te luisteren naar de ritmes van leven en dood, verval en wederopbouw, onderzoeken ze de veerkracht van natuurlijke systemen en de onvermijdelijkheid van afbraak om ruimte te maken voor iets nieuws. Ze vinden hoop in rottingsprocessen en composteren, waar dood vruchtbare bodem betekent, en zien hierin een plek waar verlies, uitputting en rouw onlosmakelijk verbonden zijn met de cycli van het leven.
