‘Laten we het hebben over geile vrouwen en verlichte vrouwen.’ Naomi Velissariou staat op de cover van het Volkskrant Magazine van zaterdag 31 oktober. In een uitgebreid interview naar aanleiding van SEXODUS vertelt ze o.a. over de voorstelling, hoe ze zich bewust verzet tegen schoonheidsidealen en het leven van een co-parentingmoeder.

‘Er zit veel woede in SEXODUS. Want als je woede onderdrukt, wordt ze alleen maar groter. Dus je moet haar laten bestaan, zonder dat je ermee samenvalt. En je moet op zoek naar wat er voorbij de woede ligt. Voor bezoekers van de voorstelling is het naakt dansen het dramatische hoogtepunt van de voorstelling. Voor mij is dat het startpunt van de volgende fase, de katalysator om mijn lichaam te accepteren zonder te willen behagen. Dit is mijn lichaam en hier leef ik in. Dit is mijn buik, dit zijn mijn borsten. Als ik ze laat hangen zien ze er zo uit.

‘Elke dag denk ik meerdere keren na over hoe ik eruitzie. En dan denk ik nee, ik moet daar niet over nadenken. En dan word ik boos. Die woede kost mij energie. Dan moet ik mediteren. Daarna ga ik dansen en ben ik alles vergeten. En dan denk ik de volgende ochtend: die wallen. En dan begint alles weer van voor af aan.’

‘De loop van de voorstelling komt in het echte leven wel een keer of twintig per dag voor. Dat is de schizofrenie waar je als vrouw in zit. Wat ik op het podium doe is onnatuurlijk, maar het weerspiegelt een deel van mijn leven. Elke voorstelling reis ik opnieuw naar die zelfhaat. En elke avond voel ik me aan het eind van de voorstelling bevrijd. Zou dat wel gezond zijn?
‘Ik heb SEXODUS in 2024 geschreven, het is nu 2026. In 2024 praatte ik in interviews over wat ik in 2022 had geschreven, dat was Hardkoor, een voorstelling over mijn burn-out. Nu ben ik aan het schrijven aan iets waarover ik in 2028 ga praten.’

Lees het volledig interview in de Volkskrant Magazine van zaterdag 31 oktober of online via deze link. 

_{^{Credits beeld: Meis Belle Wahr & Jip Merkies}}