Cherish Menzo is subliem in de manieren waarop ze vervorming inzet als manier om de Caribische canon van rituelen te herinneren en herkennen, concludeert Simone Zeefuik. Ze spreekt Menzo over haar nieuwste voorstelling FRANK, haar artistieke stamboom en de noodzaak om na lange tijd terug naar Su te gaan.
Cherish Menzo’s voorstelling FRANK is een zorgvuldig geformuleerd antwoord op wat schrijver Edwidge Danticat ons vraagt met haar oproep: ‘Create dangerously for people who read dangerously.’ Dit is precies wat we herkennen in het makerschap van choreograaf en danser Menzo: Moed. Menzo’s moed maakt haar herverbeeldingen van rituelen, toegang, medeplichtigheid en vrijzijn onweerstaanbaar. Binnen de Nederlandse theaterwereld creëert FRANK – de laatste voorstelling in haar trilogie met JEZEBEL en DARKMATTER – een eigen genre. Vanuit het decor van een vervormd anatomisch theater toont het stuk een stijl waarvan het startpunt, mijlpaal én richtingwijzer is. Eén richting die het werk, again, zo onweerstaanbaar maakt, is de keuze om het verhaal boven het spektakel te stellen. ‘Het ging er voor mij nooit om dat we visueel iets monsterlijks zouden zien. Interessanter vind ik de nuances die daarmee spelen en die onthullen wat monsterlijk kan zijn, wat en wie monsterlijk is gemaakt’, vertelt Menzo.
FRANK maakt al vanaf de eerste minuten duidelijk dat het de lat de hoogst mogelijke lucht in slingert. En het is kraakhelder dat Cherish Menzo onderdeel is van een intellectueel-creatieve lijn die staat als een kankantri. Menzo’s persoonlijke bescheidenheid contrasteert mooi bij de verve waarmee ze vertelt over de mensen die onderdeel zijn van haar artistieke stamboom. De eerste naam die ze noemt, spreekt ze vol bewondering uit: ‘Léo Lérus! Hij komt van Guadeloupe en woont momenteel in Parijs en Guadeloupe. In mijn vierde jaar van de dansopleiding op het AHK liep ik stage bij hem in Groningen waar hij het werk Vaval creëerde binnen de context van het Random Collision programma. Dit was voor mij een van de eerste ontmoetingen waarbij ik het met iemand had over wat het betekent om Zwart te zijn binnen de podiumkunsten, om een Zwart lichaam te hebben binnen de podiumkunsten. Wat zijn onze verschillende intersecties, hoe verhouden wij ons tot elkaar? Ik voelde een durf, vertrouwen en een toelaten van mezelf zoals ik dat niet eerder had beleefd. Dat was heel impactvol. Ook zijn ouders speelden hierin een grote rol. Daarnaast maakte het werken met Alida Dors in het derde jaar van m’n opleiding en het werken met choreografen als Jan Martens en Esther Salomon veel indruk op me. Ik zal niet iedereen opnoemen, maar’, concludeert Menzo lachend, ‘m’n artistieke stamboom is hoog! Met de zin om m’n eigen stukken te creëren, groeide ook m’n zoektocht naar werken van mensen die zich bezighielden met de vragen die ik stelde over ons Zwarte lichaam en over de representaties van Zwarte vrouwen in het theater. Ik heb ook veel gehad aan het werk van Báyò Akómoláfé, Grada Kilomba, Frantz Fanon en aan Ligia Lewis’ werk A Plot/ A Scandal. Dat had ik heel graag als jongere ik willen zien! Het resoneerde zo sterk met m’n verbeelding om bepaalde vraagstukken vorm te zien krijgen op het podium.’
