Je boek Confrontaties kwam uit in 2020 en Salomé is dan zestien, wat zou je willen zeggen tegen een Salomé die nu leeft, die vijf jaar ouder is?
Ik heb altijd het idee gehad dat deze best donkere periode uit haar jeugd er wel voor zorgt dat ze als volwassene juist grote stappen gaat zetten. Dat ze of iets heel academisch gaat doen of misschien juist dat ze gaat reizen en gaat léven en gekke mensen gaat ontmoeten en misschien ook wel altijd in de problemen blijft komen. Misschien niet per se met autoriteiten (lacht) of misschien ook wel. Maar dat ze in ieder geval haar leven op haar eigen manier gaat inrichten.

Salomé is vaak boos: op haar school, op de wereld, haar therapeut, is haar boosheid ook de jouwe
Nee, ik denk dat Salomé in eerste instantie boos is omdat ze een tiener is en met grote existentiële vragen worstelt. En dat dat versterkt wordt door haar specifieke situatie in een dorp, door gepest worden op school, om haar identiteit. Ik herken daarin wel een boosheid, maar ik denk dat als je ouder wordt dat dan weer in transformeert in andere dingen, dat je meer verslagenheid voelt, of bijna een soort vervreemding. Dat neemt de hele tijd andere vormen aan.

Je kan het verhaal zien als een coming-of-age verhaal waarin Salomé een emotionele maar ook politieke ontwikkeling doormaakt. Op welke leeftijd werd jij je bewust van hoe de wereld werkelijk in elkaar zit? En hoe reageerde je daar op?
Dat is moeilijk te zeggen omdat mijn moeder in haar jeugd heel politiek actief is geweest dus dat zat heel erg in mijn opvoeding. Maar in mijn omgeving werd er vervolgens niet echt gepraat over politiek en al helemaal niet uitgesproken hoe politiek doorwerkt in je leven en hoe je daar een positie over in kan nemen. 

Salomé leest stapels en stapels boeken waarbij thema’s als racisme, wraak en schuld centraal staan, wat is de rol van die boeken?
Het is wel opvallend dat ze veel boeken lees die vrij canoniek zijn en ook dat ze door mannen geschreven zijn. Dat toont denk ik de leessmaak van haar moeder en de leeslijst op haar school. Ik denk dat het vooral gaat om boeken die iets te maken hebben met waar zij doorheen gaat of met wat zij interessant vindt. Met de toon en de kleur van haar leven op dat moment. 

Ondanks deze thema’s kent het verhaal ook veel humor, hoe verhouden die twee zich tot elkaar?
Deze thema’s, die humor, dat bestaat voor mij allemaal naast elkaar. Ik denk ook dat mensen humor soms een beetje onderschatten. Ik denk dat de gesprekken die in de media worden gevoerd, omdat het zo serieus is, ook heel serieus zijn. Maar hoe mensen er in hun dagelijks leven mee omgaan is niet door de hele tijd in een hoekje te gaan zitten huilen. Mensen maken daar zelf ook grappen over. En ik denk ook dat dat niet alleen verzachtend werkt, het haalt ook de kracht weg van zo’n systeem. Het kunnen omvormen van zo’n systeem tot iets grappigs betekent dat je iets doorziet. 

Kijk je speciaal naar iets in de voorstelling uit?
Ik ben vooral heel benieuwd hoe Sharlee Salomé gaat transformeren, of in ieder geval door zich heen laat gaan. Het is natuurlijk toch een personage dat ik heb bedacht en gecreëerd en waar ik al zoveel over heb gepraat. En haar blik is zo sturend in de vertelling. Dus hoe je in haar hoofd terechtkomt in de voorstelling, wat andere makers daarmee gaan, doen daar ben ik heel benieuwd naar. 

En wat zou je nog willen zeggen tegen de Salomés (en de Samsons) die in de zaal zitten?
Misschien wat ik tegen mezelf zou willen zeggen, toen ik zestien was: je gaat je mensen echt wel vinden.