Zou jij aan het eind van de voorstelling nog iets tegen Salomé willen zeggen?
Ik zou zeggen: ‘je bent sterk en je mag ook zacht zijn’. Ondanks dat de wereld dat niet altijd gaat zien, weet: je bent volledig en je mag er zijn. Je bent genoeg.

Salomé geeft door de voorstelling meermaals aan dat ze vooral boos is. Wat zijn dingen waar jij boos van kan worden?
Allereerst is Salomé is niet per se boos, haar is onrecht aangedaan. Haar boosheid, verdriet en haar angst komen allemaal voort uit dat onbegrip. Als ik kijk naar wanneer ik die emoties zelf ervaren heb, was dat wanneer ik niet gezien werd voor wie ik ben. Dat mensen eigenlijk alleen maar naar mij kijken door een lens van objectificatie of dehumanisatie vanwege mijn identiteit. Daar komt mijn boosheid vaak vandaan.

Je kan het verhaal zien als een coming-of-age verhaal waarin Salomé een emotionele maar ook politieke ontwikkeling doormaakt. Op welke leeftijd werd jij bewust van hoe de wereld werkelijk in elkaar zit?
Ik geloof dat als je Zwart bent in Nederland het bewustzijn er eigenlijk altijd al is, alleen heb je de woorden niet. Je voelt het en merkt het in alles, alleen kan je het nog niet benoemen of plaatsen in een grotere context. De woorden kreeg ik toen ik vijftien, zestien was. Ik ben opgegroeid in een wit dorp. Toen een Zwarte vriendin bij mij in de klas kwam, begon het zoeken naar die woorden om dat bewustzijn dat al in me zat naar buiten te brengen.

Wat trof je specifiek in Salomé dat je haar verhaal wil vertellen.
Ik kom vanuit de jeugdzorg dus ik herken bepaalde thema’s, ook rondom racistisch geweld. Wat ik heel belangrijk en mooi vind aan de voorstelling is dat we een stem geven aan een verhaal dat nog te weinig gezien en gehoord wordt. Ik geloof dat er in het Nederlandse theater nauwelijks verhalen van jonge Zwarte personages zijn. En dat is pijnlijk en oneerlijk. Dit is een voorstelling die een Zwarte hoofdpersoon volledig neerzet in alles wat ze is.