Over de voorstelling

Symfonie van de zelfkant – over de kanslozen in onze samenleving

In het najaar van 2018 brengen Theater Utrecht en Adelheid Roosen/Female Economy gezamenlijk de voorstelling Cliëntencategorie 3.1 van de Zweedse schrijver Lars Norén. In dit magistrale vervolg op Een soort Hades (regieprijs 2016) legt Norén ons nu het kapotte plein van de democratie aan de voeten. Een plein dat wordt bevolkt met allen die zijn stukgelopen op de geluksmachine van het neoliberale Europa. Thibaud Delpeut en Adelheid Roosen gaan op zoek naar een antwoord op de vraag: Hoe moeten wij samen leven? Ze willen weten of de schouwburg werkelijk ‘open’ kan zijn; een gemeenschapshuis in plaats van een ‘schouw-burcht’. Het theater als plek waar wel iedereen thuis kan zijn. De première van deze grotezaalvoorstelling vindt plaats op 12 oktober 2018 in Stadsschouwburg Utrecht, daarna volgt een landelijke tournee.

NB kaarten voor deze voorstelling zijn in de maand januari 2018 alleen in de voorverkoop voor een selecte groep vaste bezoekers van Theater Utrecht ivm een Nieuwjaarsactie. De reguliere kaartverkoop start in mei/juni 2018.

“Je moet de werkelijkheid zien zoals die is” zegt de getroebleerde dichteres Anna aan het begin van Cliëntencategorie 3.1 (1997). En met die leidraad maken we kennis met een hele reeks kanslozen op een al even kansloos plein: van de directeur die ‘niet meer mee wilde doen’, tot de werkloze staalarbeider, van de prostituee en de alcoholist tot de goedbedoelende dominee.

Rode draad is de tragische liefde van Sanna en Micke die als een hedendaagse Romeo en Julia keer op keer proberen de lokroep van hun verslaving te weerstaan. Cliëntencategorie 3.1 toont ons een wereld die we allemaal herkennen maar te vaak niet willen zien. Een voorstelling als de symfonie van de zelfkant: meeslepend, ontroerend en confronterend echt.
[foto: scène uit Een soort Hades – fotografie: Roel van Berckelaer]

Cliëntencategorie 3.1
Cliëntencategorie 3.1

De titel
In Zweden is Cliëntencategorie 3.1 een administratieve classificatie, afkomstig uit de Wet op Ondersteuning en Dienstverlening, LSS. Deze wet richt zich op de zorg voor gehandicapten en/of mensen met ontwikkelingsstoornissen, autisme, verslavingsproblemen, psychosen, persoonlijkheidsstoornissen en dergelijke. Het doel is om het individu de nodige bijstand en ondersteuning te verschaffen, waaronder expliciet de waarborging van het recht om je veilig te voelen en om veilig te zijn. Het hulpaanbod omvat onder meer financiële steun, thuiszorg en verslavingszorg, kent speciale voorzieningen voor kinderen, jongeren en volwassenen en omvat ook recreatieve en culturele activiteiten. Cliëntencategorie 3.1 is vervolgens de categorie mensen zonder vaste woon- of verblijfplaats.

Een soort Hades werd opgenomen in de juryselectie van het Nederlands Theater Festival 2016. Regisseur Thibaud Delpeut ontving voor deze voorstelling de Regieprijs 2016 van de VSCD en actrice Ilke Paddenburg won de Colombina voor haar rol van Marie.

Achtergrond
Naast de enscenering van het stuk van Norén (door Thibaud Delpeut), zullen Delpeut en Roosen per speelstad op zoek gaan naar enkele lokale mensen die zich persoonlijk of via een organisatie op de een of ander manier bezig houden met de zorg voor die minder gefortuneerde medemens, of dat nu in de praktische zin is, of politiek, religieus of wetenschappelijk. Zoals voedselbanken, Leger des Heils, daklozenopvang en vluchtelingenorganisaties. Maar ook energiebedrijven, verzekeraars, woningbouwcorporaties en natuurlijk de politiek en overheidsinstanties. Met deze mensen gaat Adelheid Roosen samen met George Groot, simultaan aan de ontwikkeling van de voorstelling, een traject aan om te komen tot een theatrale vertolking van wat hen aan het onderwerp van de voorstelling bindt.

Zo ontstaat er een gelaagde en indrukwekkende voorstelling, die het lokale met het universele verbindt, het persoonlijke met het algemene en het herkenbare met dat wat we misschien liever niet zouden zien. Een voorstelling, niet als verwijt of als geheven vinger, maar als inspiratiebron om na te denken over de gedeelde verantwoordelijkheid voor onszelf, de ander en de wereld. Een voorstelling om over na te denken, een voorstelling die aanspoort om te doen.